Tuesday, February 10, 2009

yaşasın hayat

Dünyayı yönetirdim vaktiyle
Denizler yükselirdi tek sözümle
Şimdi yalnız yatıyorum sabahları
Süpürüyorum eskiden benim olan sokakları
.
Zar atardım geçmişte
Korkuyu görürdüm düşmanımın gözünde
Dinlerdim nasıl da haykırırdı kalabalıklar
“Kral öldü, yaşasın yeni kral!”
Bir an elimdeydi anahtar
Şimdi kapandı yüzüme kapılar
Keşfettim ki kalelerimi ayakta tutan
Sütunlar aslında kumdan
...
Duyuyorum Kudüs’ün çanları çalıyor
Romalı süvariler korosu söylüyor
Aynam ol benim, kılıcım, kalkanım
Yabancı topraklardaki misyonerim
Açıklayamıyorum bir sebepten
Bir kez öğrendikten sonra asla, asla dürüst bir kelime dökülmez dilden
Benim de başıma geldi ben dünyayı yönetirken
...
Bir rüzgar esti deli dolu
Kapıları yıktı da, içeri girişim öyle oldu
Paramparça pencereler ve davulun sesiyle
Ne hale geldim inanamadı kimse
Devrimciler beklemekte
Kafamı görmeyi gümüş tepside
Yalnız bir ipe bağlanmış bir kuklayım
Kim ister ki kral olmayı, şaşarım
...
Duyuyorum Kudüs’ün çanları çalıyor
Romalı süvariler korosu söylüyor
Aynam ol, kılıcım, kalkanım
Yabancı topraklardaki misyonerim
Açıklayamıyorum bir sebepten
Eminim Aziz Peter’ın benim adımı söylemeyeceğinden
Yok bir tek dürüst sözcük bile
Benim de başıma geldi ben dünyayı yönettiğimde
...
Duyuyorum Kudüs’ün çanları çalıyor
Romalı süvariler korosu söylüyor
Aynam ol, kılıcım, kalkanım
Yabancı topraklardaki misyonerim
Açıklayamıyorum bir sebepten
Eminim Aziz Peter’ın benim adımı söylemeyeceğinden
Yok bir tek dürüst sözcük bile
Benim de başıma geldi ben dünyayı yönettiğimde
...
("Viva La Vida" - Coldplay, 2008)

Monday, February 9, 2009

grammy'ler


sinema ödüllerine duyduğum mantıkdışı merakın aksine, müzik ödülleri hiçbir zaman o kadar da çok cezbetmedi. bunun sebebini gerçekten bilemiyorum. sinemada ödüllerin daha makul dağıtılması mı acaba? o çok burun kıvrılan oscar'ların bile günde arada bir doğruyu göstermesi, o yılın en iyi filmlerini ödüllendirişinde adilane bir yan var sanki. en azından oscar'lara şöyle bir bakan kişi son 80 yılda sinemanın geçirdiği değişimi, hakim anlayışı, belli başlı akımları gözlemleyebilir. ama müzikte öyle değil. oscar'ın müzikteki direkt karşılığı olan grammy'ler o yılın sağlıklı bir müzikal analizini yapmıyor hiçbir zaman.

burada derdim "sektör kendisini ödüllendiriyor, al gülüm ver gülüm yapıyorlar" demek veya klasik popülerlik eleştirisi döşenmek değil. ama 2007'nin sonundan 2008'in sonuna kadarki 12 aylık dönemin en önemli albümü "raising sand" miydi, adele, duffy, coldplay ve lil wayne dışında hiç mi kaydadeğer bir şey olmadı, ondan hiç emin değilim!

alanlara hak etmiyorlar diyemiyorum ama. adele'nin abartıldığını düşünsem de "chasing pavements" güzel şarkı. alison krauss ve robert plant ortaklığı "raising sand" tam grammy kulaklarına hitap eden, sıkı bir amerikana albümü. coldplay'in "viva la vida or death and all his friends"i nefis bir albüm ve jürinin u2 benzeri büyük rock sevdasına denk düşüyor.

dolayısıyla "müzik yarış atı değildir" diyen nick cave ile aynı pencereden bakmıyorum, ama grammy'ler her yıl şöyle bir bakıp kolaylıkla unuttuğum ödüller oluyor. ama "viva la vida"ya verdikleri "yılın şarkısı" ödülü de tam isabet olmuş, eklemeden geçemeyeceğim.

Saturday, February 7, 2009

benjamin ve zaman

"the curious case of benjamin button"ı izledim. sanki filme dair bir cümle bile etsem birileri için her şeyi berbat edecekmişim gibi geliyor. o yüzden sadece şunu söyleyeceğim. filme ruh ikizi olabilecek bir dize var amy macdonald'ın "mr. rock'n'roll" şarkısında. "i wish i knew you when the time was still on my side" diyor. filmi izlerken "zaman kimin tarafında ki?" diye sormamak imkansız... bu meselelere kafa yormuş herkes için -ki, kim zaman kavramı üzerine düşünmez ki?- çok özel bir tecrübe olmalı benjamin button'ın tuhaf hikayesini izlemek...

Friday, February 6, 2009

amy adams

"junebug"daki çenesi düşük köylü güzeli karakterine kadar hollywood'un sakladığı bir sır gibiydi amy adams. yine de arkasından gelen "talladega nights," "the ex," hatta sadece bir an göründüğü "tenacious d in the pick of destiny" gibi filmleri hatırlayınca şansı birden de dönmemişti. ama "enchanted"ın afişini gördüğüm an, "hah, nihayet akıl edebildiler şunu" demiştim. "enchanted"da ona layık gördükleri prenses rolüne en çok yakışacak oyuncuydu belki de. saklamaya gerek yok, nicole kidman sonrasında sinemanın gördüğü en kusursuz, en simetrik yüz onunki.
...
bugün gösterime giren "doubt" ona "junebug"dan sonra ikinci oscar adaylığını kazandırdı. meryl streep ve philip seymour hoffman gibi iki devin varlığına karşın eğer bu filmi izlemek istiyorsam sebebi amy'dir. onun saf, temiz kız rollerinin dışına çıkabildiğini umarak.
...
fakat, "the curious case of benjamin button"ın koca taksim'de sadece bir sinemada oynaması!?

Wednesday, February 4, 2009

sahtekar

bu adama iyi bakın. zira bu orospu evladı, sinema tarihinin en adi şerefsiz kişilikleri listelerine girebilecek kalibrede bir adam. evet, "changeling"in jones'u rezil bir kötü adam. "guguk kuşu"nun hemşire ratched'ı, "otomatik portakal"ın alex'i, "funny games"in paul'ü gibi izlerken ellerinizi sıktığınız, içinizi daraltan, düpedüz kötü bir kişi işte.
...
clint eastwood'un son dönem filmlerinin tamamı gibi "sahtekar" da harika. kimisi ağır atmosferine takılabilir, kimisi angelina jolie'nin performansına, ama bence her şey yerli yerinde, ki bir eastwood filminden bahsediyorsak bu iyi bir şey. yine adalet, gerçek, suç ve ceza üzerine bir fikir yürütme seansı. üstelik insanın üzerinden geçen bir hikaye var, ki ne zamandır bir filmden çıktığımda böyle hissetmiyordum. tuhaf ama, bir filmin insana kendisini berbat hissettirmesini özlemişim. sinemada izlemek güzel, çünkü çok daha etkileyici olabiliyor, ama "10 dakika ara"nın filmin atmosferindeki çıkışsızlığı biraz baltalama ihtimali de yok değil.
...
"changeling" biraz fazla oscar havalı olduğu için oscar'larda dışarıda kaldı galiba. ama iyi hikayeli çarpıcı ve büyük filmleri sevenler, hele hele eastwood takipçileri için kaçırmak hata olur.

fransız kalmaya devam

işte fransızların neden adam olmayacaklarının bir başka kanıtı. patricia kaas'la katılıyorlarmış eurovision'a. yine tokat yemeye mahkumlar. patricia kaas'a lafım yok, güzel kadın, güzel ses. ama türkiye bile çözdü durumu, kalkıp sezen aksu'yla veya emel sayın'la katılmıyoruz.
...
geçen sene yapacaklarının en iyisini yapmışlardı, sebastien tellier ile katılarak. nefis bir şarkıydı "divine," bu 1984'te dondurulmuş ve sonsuza kadar orada kalacak gibi duran yarışmayla dalgasını geçiyordu. şovun ş'siyle alakasını olmayan, kucağına dünya şeklinde bir deniz topu almış tellier, kafasına göre dolanıyor ortada, seyirciye arkasını da dönüyor, umrunda değil. sakallı kadın dansçılar da ayrı hikaye.
...
böyle bir şarkıyla yine sonlarda kalmaları eurovision kitlesinin suçuydu tellier'nin değil. şimdi bu yarışmayla böyle dalga geçtikten bir sene sonra patricia kaas'la katılmak nedir? fransa'nın eurovision'da bir derece yapmak için tek şansı fransızlıktan kopmak. yani ya gettodan bir rap'çi çocuk çıkartacaklar, ya da khaled, faudel gibi bir adamla göbek attıracaklar. gerisi yalan, camille bile.

Monday, February 2, 2009

phelps alemde

daha dün bir arkadaşımla tarık daşgün'ü konuşuyorduk, "sen koskoca transfer rekoru kırmış adamsın, ne işin var esrarla, zengin işi koko var misal" şeklinde geyikler çevirerek. "üniversite öğrencisi misin?" demiştik ki, michael phelps'in bong'lu fotolarından haberdar değildik. başarıda da, kazandığı parada da tarık'ı üçe beşe katlayacak olan phelps de üniversite partisinde çekilmiş fotoları yüzünden zor durumda şimdi.
...
bu news of the world alem gazete. max mosley'nin nazi temalı sado-mazo video kayıtlarını da, amy'nin uyuşturucu görüntülerini de yayınladılar. şimdi phelps düştü ellerine. bir de açık açık "bize fotoğrafları yok etmemiz karşılığında inanılmaz teklifler sundular" diye de yazdılar.
...
phelps, 23 yaşında. spor tarihinin en büyük isimlerinden birisi, daha fazlasını da kazanacak potansiyeli var. ama wada (dünya anti-doping ajansı) tepesine binmezse. multi-milyon dolarlık sponsorluk anlaşmaları feshedilmezse.
...
doğru mu, yanlış mı kısmına girmek istemiyorum işin açığı. 23 yaşında bir sporcu, bir üniversite partisine katılıyor, orada bong'la takılıyor. bunu istediğiniz yerden yorumlayın. o partide olup, bu fotoyu çekip news of the world'e satıp tahminen onbinlerce dolar kazanan kişi var ya, asıl olay onda aslında. ama tabii michael onu bulup kürek gibi kollarıyla o elemana dünyasını şaşırtır mı, orası da var.

şampiyonun gözyaşları


2007'de wimbledon'ı aldığında gözyaşları içerisinde kendisini yerden yere attığında şaşırmıştık hepimiz. çünkü o güne kadar roger federer'i buz adam olarak biliyorduk. nadal'ı yendiğinde björn borg'un wimbledon'da üst üste şampiyonluk rekorunu da kırıyordu ve herhalde bu büyük rekor onu kendisinden geçirdi diye düşünmüştük.
...
dünkü avustralya açık finalini izleyince bu, belki de onun tartışılmakta olan konumuyla alakalı da olabilir diye düşündüm. nadal 2006'dan beri gümbür gümbür geliyor, kendisini sürekli geliştiriyor ve ilk günden beri federer'i en çok zorlayan adam olmaya devam ediyor. geçen yıl kendi standartlarına göre başarısız (normale göre de gayet başarılı) bir yıldan sonra atp sıralamalarındaki yerini de kaybettikten sonra 2009 onun için önemliydi. avustralya'da kendisini finale hazırladı, berdych dışında da neredeyse kendisini zorlamadan geldi. turnuvayı da alacak gibiydi. ama bir an, beşinci sette bir an çatladı federer'in konsantrasyonu. bitmez tükenmez enerji, inat, hırs karşısında dayanamayacağını hissetti. tenisin gelmiş geçmiş en yetenekli, en teknik oyuncusu gitti ve ortalama bir oyuncu geldi o anda. sonrası da malum.
...
federer kaybetmeyi yeni öğreniyor. dünyanın gelmiş geçmiş en büyük, en yetenekli oyuncusu olduğu neredeyse kanunken artık tartışılıyor. ve her gün kendisinin en büyük olduğunu ispatlama savaşının ne kadar ağır olduğunu hissediyor. "tanrım, bu beni öldürüyor" deyişi, "bu 22 yaşındaki velet beni bitiriyor" değil, 14. grand slam zaferine kendisini bu kadar hazırlamışken kaybetmenin kendisinde yarattığı baskıydı.
...
tenisin gördüğü en büyük kazanan, karşısında joker'i bulmuş batman gibi şimdi. eğer psikolojisini toparlarsa nadal'ın delice enerjisine, tükenmeyen gayretine bir cevap üretecek, ve en az üç-dört yıl daha unutulmaz finaller izletecektir. şu an bile gelmiş geçmiş en büyük tenis rekabetine imza atmaktalar ama.
...
dünkü federer gözyaşları kazanmadığı hiçbir şey kalmamış adamın küstahlığına değil, ikinci sıranın en büyük başarısızlık sayıldığı bir ortama adapte olmaya çalışan adamın samimiyetine sahipti. "god, it's killing me" deyip ağlayışı bundan dolayı çok etkiledi beni galiba.